Piotr Skiba

Piotr Skiba wykorzystuje produkowane masowo obiekty, części, materiały związane z podstawowymi, uniwersalnymi potrzebami człowieka. Rzeczy takie jak stalowe filtry, porzucone ubrania, potłuczone żarówki, zapalniczki połączone zostają często w odlewach z brązu i aluminium z formami organicznymi, m.in. z insektami czy fragmentami naskórka. Wykorzystując przedmioty znalezione, wprowadza w życie ideę archeologicznego myślenia o nich. Podkreślając fizyczną obecność rzeczy i człowieka, stawia wszystko równorzędnie na jednej płaszczyźnie. Jego uwaga skupiona jest na potencjale przedmiotów jednorazowych „najniższej rangi”. Mieszka we Wrocławiu na osiedlu Kosmonautów, zwanym potocznie Kosmosem. To tu zbiera i zmienia znalezione obiekty (rozbierając lub łącząc je w prototypowe elementy) i tworzy rzeźbiarskie hybrydy osiedlowych pomników. Obiekty te wydają się przywoływać świat, w którym rzeczy przejęły kontrolę, gdzie ludzkie ciało pozostawiło jedynie ślady. Podobnie jak w wierszu Nicka Flynna Statuary (Rzeźbiarskość) – pracuje jak pszczoła, która zmaga się z zatrutym w ulu ciałem ślimaka lub myszy. Postępując metodycznie, toczy walkę z „przedmiotem-ciałem”, aby finalnie wydalić je lub rozebrać, by „zamknąć hermetycznie w grobie z propolisu i wosku nad zwykłymi pomnikami miasta” – jak poetycko opisał to Flynn. Archeologiczne wykopaliska Skiby opisują człowieka, który próbuje przeciwstawić się naturze i ponosi porażkę, pozostawiając poczucie pustki i melancholii.

Piotr Skiba ur. w 1980r., w Wrocławiu (PL), mieszka i pracuje w Wrocławiu (PL)

Edukacja

Akademia Sztuk Pięknych, Wydział Rzeźby i Malarstwa (studia magisterskie), Wrocław, PL

Doktorat ze sztuk pięknych 

Doświadczenie akademickie 

Profesor nadzwyczajny w Akademii Sztuk Pięknych, Szczecin, PL