Karol Hiller

Polski malarz, grafik, fotografik, krytyk sztuki i pedagog, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej awangardy międzywojennej. Studiował chemię w Darmstadt oraz architekturę w Warszawie, po I wojnie światowej kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Kijowie pod kierunkiem Michała Bojczuka. Po powrocie do Łodzi w 1921 roku współtworzył środowisko artystyczne miasta, łącząc działalność twórczą z pedagogiką, krytyką artystyczną i pracą organizacyjną. W latach 20. należał do czołowych przedstawicieli europejskiej awangardy, tworząc malarstwo inspirowane nowoczesnością, architekturą i przemysłowym krajobrazem Łodzi. W 1928 roku opracował autorską technikę heliografiki, uznawaną za jedno z najoryginalniejszych osiągnięć polskiej sztuki awangardowej. W latach 30. jego twórczość ewoluowała w stronę biomorficznej abstrakcji i form organicznych, inspirowanych filozofią Henri Bergsona oraz poetyką surrealizmu. Był również autorem fotomontaży, plakatów, ilustracji książkowych, scenografii, witraży i malowideł ściennych. Jego prace znajdują się w kolekcjach najważniejszych polskich muzeów, przede wszystkim Muzeum Sztuki w Łodzi oraz Muzeum Narodowego w Warszawie. Aresztowany po wybuchu II wojny światowej, został zamordowany przez Niemców w grudniu 1939 roku.