Znośna lepkość bytu

Osoby artystyczne: Mateusz Gromadzki, Anna Kołacka, Julia Królikowska 

Kuratorka: Marta Smolińska 

„Znośna lepkość bytu” to wystawa, która podejmuje kategorię lepkości jako doświadczenie estetyczne, afektywne i relacyjne. Odwołując się do myśli Jeana-Paula Sartre’a oraz współczesnych teorii afektu, projekt proponuje odejście od opozycji między tym, co materialne, a tym, co psychiczne, ukazując rzeczywistość jako sieć splątań, w której człowiek pozostaje nieustannie uwikłany w relacje z innymi ciałami, materią i środowiskiem. 

Wystawa prezentuje prace Mateusza Gromadzkiego, Anny Kołackiej i Julii Królikowskiej, których praktyki – choć odmienne formalnie – spotykają się wokół zagadnień cielesności, organiczności i współzależności. 

W malarstwie Anny Kołackiej lepkość ujawnia się jako intensywna, pulsująca materia obrazu. Artystka buduje wielowarstwowe kompozycje inspirowane mikrostrukturami natury i procesami transformacji, tworząc malarskie środowiska, które wciągają widza w doświadczenie gęstości, ruchu i nieustannej przemiany. Jej obrazy działają jak wizualne organizmy – hipnotyczne, zmysłowe i wymykające się jednoznacznemu rozpoznaniu. 

Prace Julii Królikowskiej koncentrują się na tym, co ukryte pod powierzchnią ciała. Malowane na transparentnej organzie kompozycje przywołują tkanki, błony i struktury wewnętrzne, balansując między abstrakcją a cielesną sugestią. Delikatność medium spotyka się tu z intensywnością afektywnego doświadczenia – obrazy wydają się kruche, a zarazem niemal haptyczne, przywierając do pamięci i percepcji. 

Instalacje i obiekty Mateusza Gromadzkiego rozwijają lepkość jako kategorię relacji międzygatunkowych. Artysta pracuje z materią organiczną – tkankami roślinnymi, woskiem i gałęziami – budując formy, które przekraczają podział na naturę i kulturę. Jego realizacje nie tyle reprezentują świat przyrody, ile wprowadzają go do przestrzeni wystawy jako aktywną obecność, uruchamiając doświadczenie bliskości, czułości i współodczuwania. 

„Znośna lepkość bytu” proponuje spojrzenie na lepkość nie jako kategorię wstrętu czy dyskomfortu, lecz jako narzędzie budowania relacji. Wystawa stawia pytanie o to, jak doświadczać współobecności z innymi formami życia i jak sztuka może stać się przestrzenią intensywnego współbycia. Projekt łączy trzy wyraziste praktyki artystyczne, tworząc spójną i aktualną wypowiedź o cielesności, ekologii oraz współzależności we współczesnym świecie.