Ciało/Kryzys insightu

Projekt jest efektem wieloletniej praktyki artystycznej, wyrastającej z osobistych doświadczeń i potrzeby rewizji relacji między twórczością a cielesnym przeżywaniem świata. Prezentowane prace ta mają charakter głęboko osobisty, nie w sensie narracji autobiograficznej, lecz jako zapis długotrwałego procesu wewnętrznego, w którym ciało staje się podstawowym narzędziem poznania, pamięci i komunikacji. Centralnym zagadnieniem projektu jest twórcza energia ciała, rozumiana jako pole wspólne, a zarazem jednostkowe, kształtowane przez doświadczenie, historię i wrażliwość. Projekt podejmuje refleksję nad komunikacją pozajęzykową i afektywną, sytuując ją poza normatywnymi kategoriami intelektu, kontroli i produktywności. W tym ujęciu ciało funkcjonuje jako medium intuicji i rezonansu, a sztuka jako praktyka oporu wobec dominacji idei nad doświadczeniem.

Istotnym kontekstem pracy jest tradycja art brut oraz twórczości surowej, rozumianej jako przestrzeń emancypacji od estetycznych i instytucjonalnych norm. Odwołując się do myśli Jeana Dubuffeta, projekt akcentuje sztukę jako obszar wolny od hierarchii, rynku i ekskluzywności, w którym energia twórcza poprzedza intelektualną nadbudowę.

Podstawowym medium projektu jest rysunek, występujący w różnych formach: autonomicznych prac na papierze, dwuwarstwowych płaskorzeźb oraz obiektów rzeźbiarskich. Rysunki są często umieszczane w geometrycznych strukturach przypominających architektoniczne makiety, pełniące funkcję „domów” dla obrazów. Proces nawarstwiania form odzwierciedla zarówno osobistą potrzebę rzeźbienia, jak i zainteresowanie relacją między fragmentem a całością, elementem a strukturą. Ważnym aspektem projektu jest praktyka cytowania, kopiowania i remake’owania dzieł artystek i artystów związanych ze sztuką surową. Gest ten nie ma charakteru zawłaszczenia, lecz stanowi formę dialogu i rezonansu, próbę zbliżenia się do cudzej energii twórczej i jej doświadczenia. Projekt zakłada, że twórczość jest procesem wzajemnego oddziaływania, opartym na rytmie, transie i wspólnym polu świadomości, a wszystkie formy traktowane są jako byty posiadające własną sprawczość.

Wystawa Ekateriny Shadkovskiej stanowi integralną część przewodu doktorskiego realizowanego na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. promotorką pracy doktorskiej jest dra hab. Aleksandra Knaflewska (Ska) prof. AS w Szczecinie.