Cudelice Brazelton IV, Tobias Hohn & Stanton Taylor, and Nicolás Guagnini

Obejmująca szeroko malarstwo, rzeźbę, asamblaż i kolaż twórczość Cudelice’a Brazeltona IV (ur. 1991, Dallas, Teksas) eksploruje tożsamość, abstrakcję oraz fizyczność miejsca, podważając tradycyjne granice między materiałami, przestrzenią i interakcją z odbiorcą. Praktyka artysty w dużej mierze koncentruje się wokół jego doświadczeń jako byłego pracownika hutnictwa stali na amerykańskim Środkowym Zachodzie – zawodu, który przejął po swoim zmarłym ojcu – oraz fascynacji obrazowością kosmetyczną, mającą dla niego osobisty wymiar, ponieważ znaczną część czasu spędzał w salonie swojej matki, mieszczącym się w piwnicy domu. Brazelton często włącza do swoich prac fragmenty industrialnej i domowej przeszłości odwiedzanych miejsc – miast, w których mieszka, oraz przestrzeni, w których realizuje wystawy. Jego praktyka, łącząca materiały takie jak produkty kosmetyczne, tkaniny, skóra, akryl, elementy rzemieślnicze znalezione w przestrzeni publicznej, metal czy karton, rozwijała się pod wpływem różnorodnych kontekstów kulturowych i geograficznych, badając zarówno jego osobistą historię, jak i szersze dialogi artystyczne.

W ciągu ponad dekady współpracy Tobias Hohn (ur. 1991, Prüm, Niemcy) oraz Stanton Taylor (ur. 1990, Port of Spain, Trynidad i Tobago) wypracowali wyraźnie site-specificzną metodę analizy społecznych i komercyjnych nacisków kształtujących przestrzeń publiczną. Poprzez malarstwo, instalacje i obiekty ich „reprodukcyjna” praktyka koncentruje się na tym, co pozornie znajome, aby ujawnić wpisaną w to obcość.

Zespół prac prezentowanych w Galerii Wschód koncentruje się wokół języka ekspozycji komercyjnej, materiałów takich jak szkło, stal i plastik oraz obietnicy świata, który pozostaje nieustannie poza zasięgiem. Obrazy te są rekonfigurowane i pozbawiane pierwotnego kontekstu, a następnie układane w nowe struktury wizualne. Rezultatem jest gęste pole odniesień, w którym historia sztuki, kultura popularna i obrazy codzienności funkcjonują jako elementy jednego systemu.

Artyści wykorzystują miasto – w szczególności Berlin – jako scenę do analizy kultury wizualnej. Fragmenty architektury, witryny sklepowe, reklamy i inne elementy przestrzeni publicznej stają się materiałem do badania tego, w jaki sposób obrazy organizują doświadczenie społeczne. Ich prace analizują również skutki gentryfikacji oraz ekonomię obrazów, pokazując, jak przestrzeń miejska, kultura wizualna i relacje społeczne są przekształcane przez mechanizmy rynkowe. Artyści zapraszają do refleksji nad własną trajektorią w obrębie systemów oczekiwań i kontroli. Powielając mechanizmy galerii, czynią je otwartymi na renegocjację, przekształcając wystawę w eksperyment społeczny i poznawczy.