Śreżoga

Wystawa Międzywydziałowego Koła Naukowego „Dolina Niesamowitości”, działającego przy Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, pod opieką dr Aleksandry Liput.

Osoby artystyczne: Karol Kowalczyk, Zuzanna Mazurek, Ewa Nowik, Antoni Przewodowski, Cyprian Szablak

Kuratorka:Iza Roko

/

Upał. Wokoło betonowe, rytmicznie powtarzające się budynki ogrodzone kanciastymi, szarymi od kurzu żywopłotami. Drzwi do klatek i okna otwarte są na oścież, firanki lekko powiewają na gęstym wietrze. Zza nich dobiegają niewyraźne odgłosy teleturniejów i reklam z akompaniamentem szumienia wiatraków. 

Idziesz przez środek osiedla, mijasz żeliwny plac zabaw pomalowany ciemnozieloną farbą olejną. Są tam też piaskownice i otaczające je drewniane ławki. Prawie nikogo tu nie ma – innym dzieciom rodzice kazali schować się przed słońcem. Choć już zeszło dość nisko, przebija się przez dachy niewysokich bloków, smaży odsłoniętą skórę i rozświetla przez szybę kolorowe gazetki z zabawkami w zamkniętym kiosku. Osiedlowy sklepik za to jest otwarty. Witryny zastawione wyblakłymi kartonami z rozpiską lodów, odbijają z błyskiem promienie światła. Kupujesz słodkie picie i wracasz do klatki bloku babci. W środku ściany są od połowy kremowe, do połowy tłusto pomarańczowe. W plastikowych osłonkach na parapecie wylegują się przesuszone paprotki. Okno jest uchylone, by pozbyć się dowodów, że ktoś palił papierosa. Zapach i pozostałości dymu wciąż unoszą się w nieruchomym powietrzu. Wchodzisz do mieszkania. Ściągając sandały, opierasz się o boazerię na ścianach. Idziesz do salonu, gdzie babcia ogląda swój ulubiony serial na plazmie wciśniętej w meblościankę ze sklejki. Kładziesz się na tapczanie obok niej. Jest gorąco i parno, powieki masz coraz cięższe i nawet nie zauważasz, kiedy zasypiasz. Śnią Ci się kolorowe, duszne koszmary.

Śreżoga to wibrujące, gorące powietrze unoszące się nad powierzchnią. Najczęściej kojarzymy to zjawisko z odległym, migoczącym asfaltem w upalne dni. W podobny sposób mienią się wspomnienia na horyzoncie naszych myśli, a najsilniej pozostają z nami echa dzieciństwa. O tym właśnie jest ta wystawa – o uniwersalności pewnych elementów wspomnień związanych z dorastaniem oraz o tym, jak wyobrażenia przestrzeni, przedmiotów i wydarzeń mogą okazać się zaskakująco wspólne.