Obecność

Czym jest „obecność” w świecie zdominowanym przez to, co efemeryczne i cyfrowe? Czy nie mylimy jej z „widocznością”? W twórczości Dominika Lejmana pytanie to powraca od blisko trzydziestu lat. 

Artysta daje mu wyraz rozszerzając granice malarstwa, łącząc strukturę powierzchni obrazu z efemeryczną projekcją, światłem filmu na granicy widoczności. Tworzy obrazy, które nie są zamkniętymi przedstawieniami, lecz sytuacjami rozgrywającymi się w czasie. Projekcja nie niweluje malarstwa, lecz wydobywa jego kolejne warstwy, ujawniając jego obecność poprzez to, co niepełne, ulotne i przesunięte. 

Anamorficzne deformacje proporcji obrazu, relacja światła, materii i kąta spojrzenia sprawiają, że widz przestaje być jedynie obserwatorem – staje się integralnym uczestnikiem doświadczenia. Każda praca ustanawia własną, niezależną formę istnienia poprzez unikalny porządek czasowy. Cała wystawa buduje znaczenie poprzez napięcie między tymi autonomicznymi realizacjami. 

Obrazy Lejmana spowalniają spojrzenie, przeciwstawiają się natychmiastowości współczesnego przeżycia, zastępując je doświadczeniem obecności, współuczestniczenia w czasie obrazu.