Rodrigo Hernández

 Rodrigo Hernández (ur. 1983, Meksyk, Meksyk) mieszka i pracuje w Paryżu. Studiował w Jan Van Eyck Academie w Maastricht oraz na Staatliche Akademie der Bildenden Künste w Karlsruhe.

Pracując głównie z wykorzystaniem klasycznych mediów i technik artystycznych, takich jak rysunek, rzeźba i malarstwo, Hernández interesuje się konstytutywnym procesem powstawania dzieła i obrazu. Czerpiąc z szerokiego spektrum odniesień wizualnych – od klasycznego japońskiego drzeworytu, przez modę, europejski modernizm i ikonografię mezoamerykańską, po sztukę współczesną – rozwija bardzo osobisty język formalny. Jego projekty obejmują zarówno tworzenie obiektów w ramach praktyki studyjnej, jak i realizacje site-specific oraz projekty badawcze.

Jego prace znajdują się w licznych kolekcjach publicznych i prywatnych, m.in. Nouveau Musée National de Monaco; Espacio de Arte Contemporánea w Meksyku; Colección Diéresis w Guadalajarze; AkzoNobel Art Foundation w Amsterdamie; Zuzeum Art Centre w Rydze; Collection Villa Santo Sospir w Cap Ferrat we Francji; Stichting Kunst & Historisch Bezit ABN AMRO w Amsterdamie oraz Basel Stadt Kunstsammlung w Bazylei.

Do jego najnowszych wystaw indywidualnych i zbiorowych należą: „Fish”, Nonaka-Hill, Kioto (2026); „The Long Pond”, ChertLüdde, Berlin (2026); „Superglue, or Inventing the Friend”, Contemporary Art Centre, Wilno (2026); „What else did I see?”, Tanya Bonakdar Gallery, Nowy Jork (2025); „The Tiger’s Coat”, Museo Jumex, Meksyk (2025); „We Are Here!”, Museum Haus Konstruktiv, Zurych (2025); „beautiful he / stirs up still things”, Bel Ami, Los Angeles oraz Frieze Los Angeles (2025); „A Lyriform Organ”, Antenna Space, Szanghaj (2024); „with what eyes?”, Wattis Institute for Contemporary Art, San Francisco (2023); „Carrés”, Pakt, Amsterdam (2023); „Flux of Things”, Kestnergesellschaft, Hanower (2023); „Bucket List”, Galeria Madragoa, Lizbona (2023); „Edge Effect: Biennial of the Americas”, Rodrigo Ortiz Monasterio, Denver, USA (2023).