Praktyka ironii

Wystawa poświęcona jest ironii jako jednemu z najważniejszych środków wyrazu w twórczości Zofii Kulik – zarówno w jej indywidualnej praktyce, jak i działalności duetu KwieKulik. Poprzez absurd, powtórzenie i formalną przesadę artystka demaskuje mechanizmy władzy, propagandy oraz społecznej kontroli, odnosząc się do doświadczeń Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, przemian po 1989 roku i współczesnych narracji politycznych. Ekspozycja obejmuje dwa kluczowe etapy jej twórczości: performatywne działania realizowane z Przemysławem Kwiekiem oraz monumentalne fotomontaże tworzone od końca lat osiemdziesiątych. 

Niezależnie od medium Kulik konsekwentnie bada relacje między obrazem, pamięcią i ideologią, wykorzystując ornament, rytm i multiplikację do podważania utrwalonych symboli oraz oficjalnych przedstawień historii. Wystawa ukazuje ironię nie tylko jako satyrę, lecz jako narzędzie krytycznej refleksji nad obrazami władzy i ich trwałym wpływem na zbiorową wyobraźnię.