Herself gone throwing

Pierwsza indywidualna wystawa w galerii Antonii Brown (ur. 1989), artystki pochodzącej z RPA i mieszkającej w Brukseli.

Wystawa wyrasta z badań Brown nad historią produkcji jedwabiu na włoskiej wsi, gdzie kobiety hodowały jedwabniki i uprawiały morwy, których liśćmi je karmiły, w obrębie gospodarstw domowych. Archiwalne fotografie wiejskich wnętrz i pracujących kobiet skierowały jej uwagę na pracę domową stojącą za materiałem kojarzonym z delikatnością i luksusem. Te historyczne poszukiwania splatają się ze wspomnieniami artystki z dzieciństwa w RPA, gdzie sama hodowała jedwabniki, choć proces ten często w ogóle nie prowadził do uzyskania jedwabiu.

Centralnym elementem wystawy jest instalacja rzeźbiarska inspirowana mechanizmami służącymi do odwijania jedwabnej nici z kokonów. Delikatne, rozbudowane struktury nadają przestrzenną formę powtarzalnym gestom składającym się na ten proces, a plisowane prace artystki badają, w jaki sposób fałdy mogą ukrywać fragmenty powierzchni, nie oddzielając ich od całości.

W tym procesie rozplątuję również własne wątki. Moja mama ujawniła się w pracy jako znaczące. Nieświadomie stworzyłam pracę z jej inicjałami: GG. G mogłoby oznaczać cokolwiek. Gatto. Giorno. Gonna. Grano. Giallo. Ale tutaj było związane z Gallo. Mój Nono. Nie, nie.

Tak właśnie narodziły się te plisowane prace. Plisy powstają przez składanie, które sprawia, że znaczna część powierzchni staje się niewidoczna, utajona. Zachowuje jednak ciągłość z powierzchnią tego, co widoczne.

Zupełnie jak nasza nieświadomość według Lacana.

– AB

Antonia Brown tworzy rzeźby, teksty i filmy, badając relacje między materią, ciałem a pamięcią poprzez immersyjną praktykę skupioną na procesie. Z jedwabiu, trzciny, barwników i znalezionych elementów buduje delikatne, cielesne struktury, sytuujące się pomiędzy ubiorem, rusztowaniem a formą organiczną. Podważa w ten sposób rozróżnienia między konstrukcją wsporczą a powierzchnią, wnętrzem a zewnętrzem. W swojej twórczości często sięga po historyczne konstrukcje odzieżowe, takie jak gorsety czy krynoliny, przywołując na nowo ich związki z kontrolą i kształtowaniem ciała według norm płciowych.

Zakorzeniona w historiach rodzinnych i zbiorowych praktyka Brown podejmuje feministyczną refleksję nad głosem, obecnością i pamięcią. Powracając do sielskości jako materii i metafory, artystka podważa jej wyidealizowane obrazy, odsłaniając ich uwikłanie w historie przemocy i kontroli. Poprzez zniekształcanie i rekonfigurację traktuje niespójność i błędne odczytanie jako formy odmowy, pozostawiając znaczenia swoich prac otwarte i zmienne.