Wszystkie inne sprawy czarowników / Bożena Grzyb Jarodzka, Ewa Ciepielewska, Konstanty Laszczka, Olga Mokrzycka, Małgorzata Mycek, Agnieszka Brzeżańska, Karol Radziszewski

Ewa Ciepielewska (1960) Mieszka i pracuje w Krakowie. Ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Była współzałożycielką wrocławskiej Grupy LUXUS. W latach 1994–95 współpracowała przy wydawaniu krakowskiego magazynu Piątek Wieczorem i uczestniczyła w dziejących się wokół niego wydarzeniach artystycznych. Od 1984 r. wystawia indywidualnie i podejmuje samodzielne przedsięwzięcia artystyczne i ekologiczne. W latach 1995–1996 w dwuosobowym zespole Niebieskie Pantery (Panterras azzurras) współtworzyła Lotny Festiwal poza Murami. Od 1997 r. realizuje projekt artystyczny VOLANS. Współczesna Sztuka w 1000 sztuk, którego jest współautorką. Uczestniczy w wystawach zbiorowych w kraju i za granicą, jest autorką wystaw indywidualnych, akcji plenerowych, murali i społecznie zaangażowanych happeningów. Od lat 80. współorganizuje również wystawy i wydarzenia związane z Nowym Rokiem Księżycowym. 

Od 2008 roku w maju odbywa wyprawy drewnianą łodzią z Krakowa do Gdańska w ramach Królewskiego Flisu na Wiśle. Od 2015 organizuje na pływającym po Wiśle Galarze Solnym międzynarodową rezydencję artystyczną, która po dołączeniu do projektu Agnieszki Brzeżańskiej przybrała nazwę FLOW/Przepływ. Interesują ją sytuacje towarzyskie i wspólnotowe oraz szukanie pozainstytucjonalnych form bycia razem w obliczu kryzysów społecznych i ekologicznych. W latach 80’ była uczestniczką ruchów związanych new age’m, ezoteryką i antropozofią. Z kolei latach 90’ w fascynowała ją kultura rave’u, co zaowocowało serią plenerowych działań performatywnych. Była prekursorką performensów kulinarnych i ruchów ekologicznych w sztuce. Lubi gotować kuchnię inspirowaną zasadą pięciu przemian, jest zdeklarowaną zwolenniczką zalegalizowania marihuany i codziennie smaruje się olejkiem z dzikiej róży. Gdyby mogła cały rok spędzałaby na wodzie. Uważa, że jest jedną z wielu czarownic – jej metodą pracy bywa szaleństwo. (tekst: Anna Batko, Kola Śliwińska) 

/

Karol Radziszewski – twórca filmów, fotografii, instalacji, autor projektów interdyscyplinarnych. Urodził się w 1980 roku w Białymstoku. Absolwent Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP. Jest również wydawcą magazynów, książek, tworzy projekty modowe i kuratorskie. Wydawca i redaktor naczelny magazynu "DIK Fagazine". Laureat Paszportu Polityki (2009). 

Rezydencje: 

2014 FUTURA Center for Contemporary Art, Praga 

2011 Residency Unlimited, Nowy Jork 

2009 New Media Center_kuda.org, Novy Sad 

2007 Casino Luxembourg, Luksemburg 

2006 PROGR, Berno 

Nagrody i wyróżnienia: 

2024 Nagroda Grand Prix XVII Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia 

2009 Paszport Polityki 

2009 stypendium MKiDN 2007 finalista “Spojrzeń” 

2006 stypendium MKiDN 

2006 Samsung Art Master 

2002 stypendium MKiDN

/

Olga Mokrzycka – malarka i scenografka teatralna. Ukończyła studia na Wydziałach Malarstwa( specjalizacja z filmu animowanego) i Scenografii na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W obszarze sztuk wizualnych autorka obrazów malarskich na płótnie, drewnie i betonie, a także instalacji site specific . Jako scenografka teatralna autorka scenografii do sztuk teatralnych w Nowym teatrze i Teatrze Studio w Warszawie. 

Tworzy figuratywne cykle malarskie na czarnych podobraziach. Obrazy powstają poprzez specyficzneą, autorską technikę- prace malowane są za pomocą kilku , syntetycznych, precyzyjnie poprowadzonych pociągnięć pędzla. Niezbędne jest do tego duże skupienie i koncentracja. Nie ma miejsca na pomyłkę, nieudana linia musi zostać zamalowana a obraz rozpoczęty od nowa. 

Stworzony zapis przypomina rentgen, grafikę. Tematyka prac oscyluje wokół życia i codzienności kobiet, matek - multitaskingu, wielozadaniowości, stanów emocjonalnych, erotyki. W podobnej stylistyce powstał również poprzedni cykl obrazów: „Syrenki” - wizerunki syrenek warszawskich nawiazujacych formą do estetyki betonu, pomnika, modernizmu, trzy z nich znajdują się w kolekcji Muzeum Warszawy. 

/

Agnieszka Brzeżańska – ur. 1972 w Gdańsku. Studiowała na ASP w Gdańsku i Warszawie w Pracowni Malarstwa prof. Stefana Gierowskiego oraz na Tokyo National University of Fine Art and Music w ramach Stypendium Rządu Japońskiego. Jej twórczość obejmuje malarstwo, rysunek, fotografię, film i ceramikę. Brzeżańska sięga przy tym po różne rejestry wiedzy, od fizyki i filozofii po marginalizowane przez nowoczesną naukę systemy poznania, takie jak alchemia, parapsychologia, ezoteryka, wiedza tubylcza czy tradycje matriarchalne. W 2024 Agnieszka Brzeżanska została wyróżniona Doroczną Nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie: Sztuki wizualne. Współpracuje z galerią BWA Warszawa i NANZUKA w Tokio. 

Prace w kolekcjach, m.in.: 

Muzeum Sztuki w Łodzi 

Fundacja Sztuki Polskiej ING 

Galeria Arsenał w Białymstoku 

NOMUS, Gdańsk 

RISD Museum, Rhode Island 

Muzeum Narodowe, Poznań

/

Małgorzata Mycek – mieszkam i tworzę w małej wsi w Dolinie Osławy. W swojej pracy artystycznej badam temat peryferii, koncentrując się na tym regionie. Zależy mi na prowadzeniu narracji, która nie będzie romantyzować wsi ani przedstawiać badanych historii w sposób stereotypowy. Szczególnie interesuje mnie ludowa historia pisana z perspektywy wykraczającej poza patriarchalne spojrzenie. 

Aktualnie należę do kolektywu Umysł Biedaka, który ma na celu popularyzować rozmowy o pochodzeniu klasowym w kontekście sztuki i za jej pomocą. W latach 2018-2022 tworzyłem Wydawnictwo Bomba - niezależne wydawnictwo zinowe oraz inicjatywę organizującą wystawy, koncerty oraz warsztaty. Ważne są dla mnie projekty mające zwiększyć widoczność osób LGBTQIA+, kobiet i osób z doświadczeniem uchodźczym. Od lat angażuję się w pomoc zwierzętom. 

Od 2024 r. studiuję Rzemiosło Artystyczne na Uniwersytecie Ludowym w Woli Sękowej. W 2020 r. obroniłem dyplom magisterski na wydziale Malarstwa i Rysunku na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, kończąc studia z wyróżnieniem w postaci nominacji do konkursu im. Marii Dokowicz na najlepszą pracę dyplomową. W 2025 zdobyłem Grand Prix Biennale Malarstwa Bielska Jesień.

/

Bożena Grzyb-Jarodzka (ur.1959). Malarka, graficzka, projektantka wnętrz, od urodzenia związana z Wrocławiem. Dyplom uzyskała w 1984 na Wydziale Malarstwa, Rzeźby i Grafiki wrocławskiej PWSSP, u Konrada Jarodzkiego. Wraz z grupą studentów z roku, m.in. ze swoim przyszłym mężem Pawłem Jarodzkim, współtworzyła grupę LUXUS z którą wystawia do dziś. Zamieszczała też rysunki i grafiki w wydawanym przez grupę piśmie o tej samej nazwie. Jej obrazy z lat 80. To wizerunki zarówno ówczesnych znajomych i przedstawicieli młodzieżowej subkultury, jak i ideologicznych i światopoglądowych idoli pokolenia lat 80. (np. Dylan, 1988). Najbardziej znane są jednak jej sięgające do przesłodzonej poetyki hollywoodzkiej podobizny bohaterów kinowych, które tworzone na podstawie dostępnych fotografii – artystka wiernie odtwarza, acz przewrotnie trawestuje (Elektryczny pocałunek, Miłość zwycięży śmierć, 1988). Barwne, ostre w kolorystyce plamy pokrywające płótna przywodzą na myśl psychodeliczne wizje. Kolorystyczna kakofonia i epatowanie kiczem stanowiły swoistą formę kontestacji ówczesnej wszechobecnej szarzyzny życia, a jednocześnie manifest wolności i twórczej niezależności sztuki. Od lat artystka tworzy wielkoformatowe portrety konkretnych osób, często osadzone na bujnym kwiatowym tle. Jest w tym i fascynacja pop-artem i nawiązanie do tradycji, oniryczność i romantyzm zarazem. Często punktem wyjścia dla obrazów jest przypadkowa fotografia albo kadr filmowy, ale zawsze stanowią one zaczyn do refleksji nad człowiekiem, jego emocjami i odczuciami. Cykle malarskie artystki to: Znajomi i Przyjaciele, Gwiazdy, Udane pary, Ulubieni artyści.

/

Konstanty Laszczka urodził się 3 września 1865 roku w Makowcu Dużym, zmarł 23 marca 1956 roku w Krakowie. Był rzeźbiarzem i pedagogiem. Tworzył też grafiki, akwarele i ceramikę. 

Laszczka uczył się u Jana Kryńskiego i Ludwika Pyrowicza. W latach 1891–1896 mieszkał w Paryżu. Pobyt we Francji umożliwiło mu otrzymane stypendium. W 1899 rzeźbiarz zamieszkał w Krakowie, gdzie poświęcił się karierze wykładowcy. Przez około trzydzieści lat kierował katedrą rzeźby w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Wśród jego uczniów było wielu wybitnych twórców m.in. Xawery Dunikowski. W sztuce Konstantego Laszczki widać wpływy secesji, impresjonizmu oraz inspiracje Rodinem. Podejmował rozmaitą tematykę: w niewielkich kompozycjach grupowych przedstawiał sceny rodzajowe ze wsi polskiej i typy ludowe, poszukiwał także inspiracji w mitologii słowiańskiej. Był także znakomitym portrecistą. /Konstanty Laszczka was born on 3 September 1865 in Makowiec Duży and died on 23 March 1956 in Kraków. He was a sculptor and educator who also worked in printmaking, watercolor painting, and ceramics.