Też tak umiem

„Też tak umiem."
„Ja tak nie umiem."
 
Między tymi dwoma zdaniami rozgrywa się cała wystawa.
 
Współczesny obieg obrazów i opinii wytworzył figurę powszechnego eksperta. Możliwość natychmiastowej wypowiedzi sprawia, że deklaracja często zastępuje doświadczenie. Ocena pojawia się szybciej niż próba, a pewność nie wymaga sprawdzenia.
I
Wystawa traktuje te dwa zdania nie jako komentarz, lecz jako punkt wyjścia do działania.
 
W jednej z osi widz zostaje wprowadzony w sytuację testu. Powtarzalne zestawy do samodzielnego wytworzenia obrazów, przypominające gotowe produkty, zawierają kontury oraz podstawowe narzędzia do ich wypełnienia. Hasło sugeruje łatwość, ale brak instrukcji przenosi decyzję na odbiorcę. Gest wykonania pracy staje się jednocześnie sprawdzeniem, deklaracją i momentem możliwego wycofania.
 
W centrum tej sytuacji pojawia się przetworzona przez Salamona Grupa Laokona, funkcjonująca nie jako wzorzec do naśladowania, lecz jako punkt konfrontacji między wyobrażeniem o własnych możliwościach a ich doświadczeniem. To, co wydaje się dostępne, okazuje się niejednoznaczne. To, co miało być proste, zaczyna stawiać opór.
 
Równolegle obecne są obrazy operujące powtórzeniem i przetworzeniem kanonicznych przedstawień. Funkcjonują jako wersje, translacje i przesunięcia. Ich status pozostaje niepewny, a obecność zostaje zdublowana przez reprodukcje wprowadzające je w dalszy obieg. Relacja między oryginałem a kopią przestaje być stabilna.
 
Druga oś wystawy wychodzi z odmiennego doświadczenia. W pracach Aldony Karczmarczyk zamiast deklaracji pojawia się fascynacja, podziw i towarzysząca im świadomość braku. Obrazy i rzeźby zostają przywłaszczone poprzez fotografię, często intuicyjnie, jako fragmenty cudzych dzieł zatrzymane w kadrze. Ten gest jest jednocześnie próbą zbliżenia i formą zawłaszczenia, w której cudze staje się częściowo własne.