Jedno w drugim i jedno dla drugiego

Tytuł wystawy nawiązuje do słów z II części "Dziadów" Adama Mickiewicza: „Jedno w drugim i jedno dla drugiego”. Nie stanowią one komentarza do prac, lecz wyznaczają pole refleksji nad przenikaniem się ciał, materii i relacji. 

Jan Baszak bada momenty, w których ciało przestaje być autonomiczne i ujawnia swoją współzależność z otoczeniem. Punktem wyjścia jest obserwacja wymiany śliny między dwiema młodymi sarnami. Ten biologiczny gest, pozbawiony symbolicznego znaczenia w świecie zwierząt, w ludzkiej perspektywie uruchamia skojarzenia z intymnością, troską, obrzydzeniem i przekraczaniem granic. 

Ślina staje się substancją relacyjną, podważającą podziały między tym, co własne i obce, wewnętrzne i zewnętrzne. Tekstylne obiekty Baszaka funkcjonują jako ciała zdolne do działania – miękkie, podatne na deformację i odwołujące się do procesów przepływu, kontaktu oraz współzależności.