Praktyka ironii

Głównym tematem wystawy jest ironia – jedna ze strategii artystycznych obecnych zarówno w indywidualnej twórczości Zofii Kulik, jak i w działalności duetu KwieKulik. Poprzez absurd, powtórzenie i formalną przesadę artystka demaskuje mechanizmy władzy, propagandy oraz społecznej kontroli, odnosząc się do doświadczeń Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, przemian po 1989 roku, a także roli Kościoła katolickiego w Polsce. Kulik przekształca symbole polityczne i religijne w złożone struktury wizualne, które jednocześnie odwołują się do estetyki propagandy i podważają jej autorytet. Ekspozycja pokazuje, jak praktyka Kulik ewoluowała od efemerycznych działań performatywnych realizowanych razem z Przemysławem Kwiekiemdo autoportretów zbudowanych z wielokrotnie naświetlanych fotografii, wykorzystujących ornament i powtarzalność oraz sytuujących artystkę w centrum kompozycji. Wystawa proponuje odczytanie ironii nie jako satyry, lecz jako narzędzia krytycznej refleksji nad historią Europy Środkowo-Wschodniej, jednocześnie ukazując drogę artystki ku emancypacji i twórczemu wyzwoleniu.