Sławek Max Machina

Sławomir Belina łączył sztukę wysoką z popkulturą, modą i codziennością. Swobodnie poruszał się między fotografią, performansem, wideo i tekstem, nie przywiązując się do jednego medium ani jednej roli. Fotografia była dla niego zarówno narzędziem dokumentacji, jak i polem eksperymentu – miejscem, w którym budował własny wizerunek, konstruował fikcyjne narracje i prowadził grę z wyobrażeniami o ciele, seksualności i tożsamości. Charakterystyczne dla jego prac były ironia i absurd, obecne zarówno w obrazach, jak i w tytułach. Nie zależało mu na jednoznacznych komunikatach; przeciwnie, prowokacja miała raczej uruchamiać wyobraźnię odbiorcy. Równolegle do działalności artystycznej współtworzył wizualny język polskiej prasy początku XXI wieku, realizując sesje fotograficzne dla magazynów, m.in. „Max” i „Machina”. Po śmierci artysty w 2019 roku jego twórczość niemal całkowicie zniknęła z publicznego obiegu. Wystawa w galerii Lisowski rozpoczyna pracę nad pozostawionym przez Belinę archiwum.