Enfants Sauvages

Letnia rezydencja ostatniego króla Rzeczypospolitej, w okresie zbliżającego się nieuchronnie jej upadku – arkadyjski ogród dający schronienie przed nadciągającym chaosem. Schyłek lata. Apollo kroczący pośród świątyń i kojącej zmysły wybujałej zieleni, skrywających tajemnicze, dworskie historie. W kontraście do tego obrazu stają – często okrutne – zabawy arystokracji, wraz z jej fascynacją dzikością i odmiennością, podszytą strachem przed śmiercią z rąk barbarzyńców. Rozkosz i rozkład.

Królowa Polski Ludwika Maria Gonzaga – skądinąd świetnie wykształcona, błyskotliwa miłośniczka nauki – usłyszawszy historię o odnalezieniu na Litwie dziecka wychowanego w puszczy przez niedźwiedzicę, nakazała sprowadzić owo fascynujące kuriozum na swój dwór. Chłopiec nie posmakował jednak zbyt wiele dworskiego
życia, bo po śmierci królowej został sprzedany i ostatecznie zakuty w kajdany. Dzikie dzieci, wychowane przez zwierzęta lub jako takie przedstawiane przez ludzi szukających łatwego zarobku i wykorzystujących ich choroby oraz cierpienie, ekscytowały rozpalone mitami i legendami umysły możnych. Figura dzikiego, obcego, nienormatywnego – fascynującego i pociągającego, jednocześnie budzącego strach i obrzydzenie.

Jego ciało i zachowania obserwowane i analizowane, mitologizowane i demonizowane. Prace trójki osób artystycznych, których praktyka twórcza obejmuje zarówno działania malarskie, jak i operowanie obiektami przestrzennymi i rzeźbiarskimi, ukazane zostają jako wyłaniające się z mitycznych opowieści artefakty i postacie – uczestnicy złowróżbnej uczty w arkadyjskim ogrodzie. Pozornie poskromiona dzikość staje się narzędziem posiadającym potencjał rozsadzania od wewnątrz porządków władzy i podległości.

Cielesność, zwierzęcość, totemy i fauny, wirujące pośrodku tajemniczego ogrodu.